Grodzka 5 | Wystawa międzynarodowa

thumbnail

Grodzka 5

„Grodzka 5” jest projektem artystycznym. Jest procesem, który polega na nabudowywaniu się artystycznych propozycji wewnątrz (a niekiedy na zewnątrz) pewnej, konkretnej kamienicy. Rozpoczął się w 2013 roku.

„Grodzka 5” nazwę wzięła od konkretnego adresu, z inspiracji kamienicą usytuowaną przy głównej ulicy Starego Miasta w Lublinie. Ten właśnie budynek stał się głównym bohaterem działań artystycznych. (W gruncie rzeczy nie jest to zresztą jeden budynek, a trzy połączone ze sobą klatkami schodowymi, historią i strukturą architektoniczną.)

Historia kamienicy sięga średniowiecza, a jej architektura pełna jest śladów po długich dziejach, zmianach funkcji i właścicieli. Po wojnie dom stał się miejscem niezwykle ważnym dla kultury, o zasięgu ogólnopolskim. Wprowadziły się tutaj instytucje i organizacje zajmujące się szeroko rozumianą pracą twórczą. Działała tutaj zatem galeria BWA, do dziś siedzibę mają Galeria Labirynt, Kwartalnik Literacki „Akcent” czy Stowarzyszenie Praktyk Teatralnych Gardzienice.

„Grodzka 5” jest serią artystycznych interwencji w architekturę kamienicy. Mają one za cel opowiadanie historii, mówienie o alternatywnych wersjach wydarzeń, pokazywanie fikcyjności i złudności pamięci, zastanawianie się nad fenomenem jej braku. „Grodzka 5” pochyla się nad prywatnymi historiami ludzi, którzy tu żyli i pracowali.

Dzieł będzie stopniowo przybywać, niektóre pozostawiono na stałe, inne są udostępniane podczas oprowadzań kuratorskich. Do tej pory powstały m.in. film, instalacja dźwiękowa, performance, praca z użyciem roślin. Zaproszeni zostali artyści sztuk wizualnych (Karolina Breguła, Monika Drożyńska, Katarzyna Szczypior, Ewa Zarzycka) i pisarz (Paweł Laufer).

Kuratorka: Magdalena Ujma

Współpraca kuratorska: Anna Gładysz-Jasińska

Koordynacja: Joanna Mądra

Produkcja: Warszaty Kultury, Lublin

.

O wystawie

Zapraszamy na wystawę grupową. Jej otwarcie nastąpi 17 października 2014.

Zaproszeni artyści pochodzą z Polski (Katarzyna Krakowiak, Zuzanna Janin, Anna Leśniak), Czech (Barbora Klímová) i Izraela (Boris Oicherman). Są to autorzy uznani, aktywni na scenie międzynarodowej, mający na swoim koncie dobrze oceniane realizacje oraz udział w wielu prestiżowych imprezach, jak np. Biennale w Wenecji czy Manifesta. Zaproszeni stworzą prace dźwiękowe, będą tropić zapomniane postaci z historii kamienicy, zajmować się problemami związanymi z pamiętaniem i niepamięcią, bedą tworzyć alteratywne wątki historii.

Otwarcie:

Kiedy: 17 października 2014, godz, 19.00

Gdzie: Warsztaty Kultury w Lublinie

Wystawę będzie można oglądać od wtorku do piątku w godz. od 10.00 do 16.30 do 5 grudnia 2014

..

Uczestniczki i uczestnicy:

Zuzanna Janin (1961) – autorka działań performatywnych, obiektów, fotografii, instalacji wideo i dźwiękowych. Studiowala w warszawskiej ASP. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych, m.in. w Biennale w Stambule (1992), Biennale w Sydney (1993), w Liverpoolu (1998) i w Wenecji (2011). Jej prace prezentowane były w najważniejszych galeriach w Polsce i zagranicą, m.in. w Museum of Contemporary Art w Chicago (1998), Kunsthalle Bern (1998), Galerii Zachęta Warszawa (1995, 2001, 2003-05), Modernamuset w Sztokholmie (1999), Jeu de Paume w Paryżu (2000), Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (1999-2001, 2005), Hamburgerbanhof w Berlinie (1999, 2005), Galerii Foksal (1996, 1998, 2003), Galerii lokal_30 w Warszawie (2005, 2006), Centre d’Art Contemporain Casino Luxemburg w Luksemburgu (2007), Muzeum Sztuki w Łodzi (2007), Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2007), Museum of Art w Hajfie (2009), Kunsthalle Wien (2011), Muzeum Narodowym w Krakowie (2014).

Jest autorką wielu głośnych i szeroko komentowanych prac dotykających ważnych aspektów współczesnego życia. Inspiracje czerpie przede wszystkim z własnej biografii, zajmuje się problematyką pamięci osobistej, jej rodzajów i pułapek (fałszywej pamięci, pamięci emocjonalnej, niepamięci). W swojej twórczości odtwarzała negatywy miejsc (Pokrowce), własną prywatną pamięć (Memory), pamięć związaną z kobiecą linią w rodzinie (Idź za mną, zmień mnie, już czas). Często zajmuje się emocjonalną stroną relacji międzyludzkich (Słodka dziewczyna, Słodki chłopak). W wideo-instalacji Walka / I LoveYouToo walczyła na ringu z zawodowym bokserem Przemysławem Saletą. W 2003 roku stworzyła projekt Widziałam swoją śmierć, polegający na symulacji własnej śmierci i pogrzebu. Następnie utworzyła fikcyjna telewizję o sztuce: Studio telewiZyJne. Jest inicjatorką warszawskiej niezależnej galerii lokal_30 (wraz z Agnieszką Rayzacher). W 2009 roku rozpoczęła realizacje artystycznego serialu bazującego na znanym filmie „Szaleństwo Majki Skowron” (1976), w którym zagrała główną rolę jako nastolatka (Majka from the Movie).

 .

Barbora Klímová (1977) – artystka sztuk wizualnych. Studiowała w Faculty of Fine Arts w Brnie, a następnie odbyła studia podyplomowe w Hoger Instituut voor Schone Kunsten/Higher Institute for Fine Arts (HISK) w Antwerpii. Jej twórczość łączy się z badaniem historii sztuki najnowszej i z aktywnością kuratorską. Interesuje się zagadnieniami indywidualnej i kolektywnej pamięci, koncentrując swą uwagę przede wszystkim na najnowszej historii kultury w Czechach (i jej lokalnych aspektach). Barbora Klímová zajmowała się m.in. zagadnieniami architektury funkcjonalnej lat 70. i 80. w Brnie, lecz także historią performance wykonywanego przez czeskich artystów w przestrzeniach publicznych. Interesuje się odkrywaniem zapomnianych artystów i wydarzeń, zmarginalizowaną historią sztuki, sztuką dziejącą się poza centrum. Jest laureatką najważniejszej w Czechach nagrody dla młodego artysty (Jindřich Chalupecký Award, 2006). Uczestniczyła m.in. w ISCP Art Residency (Nowy Jork, 2007), a także w międzynarodowym programie „Tranzitdisplay”, jak również w manifesta (2009, Trentino). Stypendystka Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego. Wydała kilka autorskich książek. Od 2011 roku wykłada na Wydziale Sztuk Pięknych Politechniki w Brnie.

barboraklimova.net

 .

Katarzyna Krakowiak (1980) – rzeźbiarka wykorzystująca w swej twórczości elementy architektoniczne i dźwięki. Ukończyła studia na ASP w Poznaniu (obecnie Uniwersytet Artystyczny), w pracowni Mirosława Bałki i jeszcze w czasie studiów rozpoczęła pracę na tej uczelni jako jego asystentka (2004-2007). Zajmuje się tworzeniem instalacji wizualno-dźwiękowych, które zwracają uwagę na postrzeganie współczesnego świata nie poprzez faworyzowany wzrok, lecz poprzez słuch i budzą pamięć zamkniętą w ścianach budynków. Są to często dźwięki gotowe, często wyłowione z otoczenia bądź emitowane przez nie (niekiedy także pochłaniane przez budynki). Artystka zajmuje się także zagadnieniem niezauważanych i niewykorzystywanych przestrzeni w budynkach galerii (np. Panorama w Bunkrze Sztuki w Krakowie, 2011 lub Powstanie i upadek powietrza w Galerii Zachęta w Warszawie, 2013). Założyła własną, piracką radiostację (Radio all.FM), akcję tę prowadzila w wielu miejscach na świecie (m.in. Tel Awiv, Tallinn, Mexico City, Wrocław). Jej realizacja Making the walls quake as if they were dilating with the secret knowledge of great powers na Biennale Architektury w Wenecji zdobyła wyróżnienie (2012). Brała udział m.in. w Göteborg Biennale i Lisbon Architecture Triennale, a także w festiwalu PERFORMA w Nowym Jorku (2013). Żyje i pracuje w Gdańsku.

krakowiak.hmfactory.com

 .

Anka Leśniak tworzy performance, zajmowała się tak zwanym „rozszerzonym malarstwem”, wykonuje instalacje site-specific, prace zainspirowane historią sztuki najnowszej. Studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Łódzkim, a także edukację artystyczną na łódzkiej ASP. Interesuje ja przede wszystkim historia kobiet w sztuce, rodzaj ich obecności, przyczyny nieobecności, także ikonografia postaci kobiecych. Artystka dociera przede wszystkim do tego, co lekceważone, zmarginalizowane i przemilczane. Interesowała się modelkami artystów (akcje Body Printing, od 2007, Top Models, 2009) i muzami artystów (Muzy Łodzi Kaliskiej, 2010). Zebrała również wypowiedzi artystek ze starszego i młodszego pokolenia na temat ich koncepcji tworzenia czy roli gender w ich karierze (Fading Traces, 2010 i Zarejestrowane, 2011), dokonując jednocześnie badań z zakresu socjologii sztuki i jej nanowszej historii. W przestrzeni publicznej tworzy instalacje odnoszące się do wstydliwej, niewygodnej historii miejsc (White Plague, 2011, Sokołowsko) i osób (Chciałam tylko latać, 2012, Jelenia Góra). Interesuje ją spoleczne postrzeganie kobiet (Podejrzana, 2013). Uczestniczyła w wielu znaczących wydarzeniach artystycznych, np. w Festiwalu Sztuki Efemerycznej Konteksty w Sokołowsku (2011) czy Silesia Art Biennale (BWA, Jelenia Góra, 2012). Żyje i pracuje w Łodzi i w Gdańsku.

ankalesniak.pl

 .

Boris Oicherman (1973) to artysta wizualny, specjalizujący się w pracach odnoszących się do konkretnego miejsca. Pochodzi z Petersburga, mieszka w Jerozolimie. Studiował na uniwersytecie w Leeds, a następnie zajmował się zagadnieniem percepcji i oddziaływania barw, a także technologii obrazowania dla Hewlett Packard Laboratories w Izraelu. Od 2009 roku poświęcił się sztuce. Prace Borisa Oichermana ma zaazwyczaj charakter in situ, wchodząc w dialog z konkretnym miejscem. Artysta często posługuje się skromnymi i prostymi środkami, jego prace wykorzystują motyw odbicia otoczenia (projekcje, odbicia lustrzane). Współpracuje z galeriami w Izraelu, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych. W 2012 przebywał na rezydencji organizowanej przez Korean National Museum of Contemporary Art w Seulu, a w 2013 roku otrzymał prestiżowe, izraelskie stypendium Artport Residency fundowane przez Ted Arison Family Foundation. Kilkakrotnie uczestniczył w wydarzeniach artystycznych w Polsce, m.in. w wystawie „Mindware. Technologie dialogu”, Warsztaty Kultury, Lublin (2011), wystawie „Galicja, mon amour Szaleństwo, fantazja i fantazmat”, BWA Sokół w Nowym Sączu (2012), w festiwalu artboom w Krakowie (2013).

oicherman.net/boris/