Para? Rozłączna? O tańcu współczesnym, improwizacji i muzyce – wykład Jadwigi Majewskiej

Na przykładach: Mark Morris, Meredith Monk, Anne Teresa DeKeersmaeker, David Zambrano, Jonattan Burrows, Jerome Bell, Michael Schumacher, Julyen Hamilton, Pracownia Fizyczna, Teatr Dada von Bzdulow, Renata Piotrowska.

Kilka różnorodnych przykładów współistnienia, wydawałoby się nierozdzielnego, muzyki z tańcem w tańcu współczesnym. Podejście choreograficzne, w którym muzyka zdecydowanie traktowana jest jako partytura przedstawienia tanecznego i czasami niemal wiernie przenoszona strukturalnie w przestrzeń ruchu, bywa także traktowana jako narracja sama w sobie. Eksperymentalni kompozytorzy amerykańscy z lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych wprowadzili związek oparty na zupełnie nowych zasadach, który w przypadku współpracy Johna Cage’a i Mercea Cunninghama doszedł do zupełnej niezależności i oba elementy przedstawienia, muzyka i taniec, tworzone były zupełnie osobno. Improwizacja do muzyki zwróciła uwagę na osobowość samego wykonawcy, tak improwizowała Izadora Duncan do muzyki wielkich klasyków: Brahmsa, Wagnera, Beethovena czy Chopina, i tak improwizuje David Zambrano do popularnych piosenek. Improwizacja z muzyką to kolejny, bardziej intymny związek, którego odbiorcy mogą doświadczyć w czasie rzeczywistym, w przedstawieniu na żywo. Tutaj struktura przedstawienia tworzy się w realnym kontakcie tancerza i muzyka, ruchu i dźwięku, a stopień stałości partytury, swoisty scenariusz może być bardzo odmienny. W tańcu współczesnym tekst staje się muzyką, śmiech partyturą, cisza dźwięczy a oddech i klaśnięcia tańczącego ciała naturalnym akompaniamentem.

ArtNastup >>>