Prowadzący zajęcia

  1. Agnieszka Jackowiak – kulturoznawca, rękodzielnik. Zajmuje się edukacją i wyrobem produktów tkackich, filcowych, odnosząc swoją pracę do dawnych technik włókienniczych. Prowadzi w Poznaniu Sklep / Pracownię Hobby-Wełna, w której odbywają się warsztaty, pokazy, zajęcia dla dzieci oraz organizuje wydarzenia promujące rozwój rękodzieła w Polsce, m.in. Dzień Tkaczki, Dzień Przędzenia w Miejscach Publicznych. Dwukrotna stypendystka Ministra Kultury w zakresie tkactwa ludowego regionu rawskiego oraz tradycji filcowania z Podlasia i Podhala. W ramach projektu Nomad Service zajmuje się odtwórstwem polskich ludowych nakryć głowy. Współpracuje z instytucjami przyrodniczymi, edukacyjnymi, społecznymi szkoląc kadry nauczycielskie oraz wspierające rozwój lokalnych społeczności i produktów regionalnych.
  2. Piotr Skiba Pracownia garncarska Pana Skiby znajduje się w Jadwisinie niedaleko Lublina. Tradycje garncarskie Lubelszczyzny kolor, forma, wzornictwo widoczne są w toczonych na kole wyrobach. Wazony, garnki, donice, bańki, dwojaki, a także kominki do ogrodów i domów to tylko niektóre z wyrobów pracowni Pana Piotra. Zajmuje się również ceramiką artystyczną, gdzie rzeźby i naczynia powstają według jego własnych pomysłów. Tradycje garncarskie przekazuje kolejnym pokoleniom przez warsztaty i pokazy. Wykonał naczynia do filmu Quo Vadis reż J. Kawalerowicza. www.garncarstwo.pl.
  3. Grzegorz Gordat – Grzegorz Gordat urodził się w Kozienicach, mieszka w Borku. Plecionkarstwem zajmuje się od 2002 roku. Zainteresował się wikliniarstwem dzięki wujkowi, który wyplatał tradycyjne kosze. Początkowo przynosił mu wiklinę znad rzeki i przyglądał się jego pracy, ale szybko rozpoczął również naukę wyplatania. Wuj swe umiejętności zdobył na drodze klasycznego przekazu międzypokoleniowego. Pan Grzegorz swoje wyroby wykonuje techniką żebrowo – krzyżową. Powstają różnego rodzaju i wielkości kosze gospodarcze, kosze na kwiaty, koszyczki dekoracyjne i na święconkę, płoty, tacki na owoce, a nawet kosze służące do transportu gołębi. Uprawnienia instruktorskie z wikliniarstwa zdobył po specjalistycznym kursie w Stowarzyszeniu „Akademia Łucznica”, gdzie obecnie jest wykładowcą. Jest członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych i kozienickiej Grupy Twórczej Wena.
  4. Roman Czerniec – Historia kuźni Pana Romana sięga 1920 r. Kuźnia należy do rodziny, przechodząc z ojca na syna od ponad 90 lat. Początkowo praca w kuźni związana była z usługami dla rolników, takimi jak: podkuwanie koni oraz reperacja narzędzi rolniczych. Obecnie zmieniły się zapotrzebowania i większość wykonywanych prac Pan Roman określa jako kowalstwo architektoniczne lub kowalstwo artystyczne (bramy, furtki, ogrodzenia, balustrady, meble domowe i ogrodowe) W kuźni Pana Romana od ponad 25 lat odbywają się Ogólnopolskie Spotkania Kowali. W Wojciechowie funkcjonuje także, jedyne w Polsce Muzeum Kowalstwa. Pan Roman jest Mistrzem Sztuki Kowalskiej, Prezesem Stowarzyszenia Kowali Polskich i członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych.  www.czerniec.pl.
    .
  5. Krystyna Nakonieczna – Tkactwem zajmuje się od dzieciństwa. Wiedzę na temat pracy przy warsztacie tkackim zdobyła od mamy. Wykonuje szmaciane chodniki, bieżniki. Prowadzi pokazy i warsztaty. W 2005 roku założyła izbę tkactwa w Borysowie, którą prowadzi wspólnie z Panią Janiną Furtak. Członkini Stowarzyszenia Twórców Ludowych,  odznaczona m.in. Srebrnym Krzyżem Zasługi, Złotym Krzyżem Zasługi, Brązowym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artiooks”.
    .
  6. Helena Kołodziej – Pani Helena mieszka w gminie Abramów, wieś Wielkolas (powiat Lubartowski). Zajmuje się plastyką obrzędową i plecionkarstwem. Wyrobu ozdób ze słomy i papieru nauczyła się od babci, która przy okazji robienia ozdób na choinkę uczyła wnuczkę i niekiedy jej koleżanki. Ozdoby w formie aniołków, gwiazdek, świderków, lal, kwiatków oraz łańcuchów wykonuje ze słomy, kłosów, traw, papieru i bibuły. Pani Helena należy do Stowarzyszenia Twórców Ludowych od 1974 roku, prowadzi lczne warsztaty i pokazy dla dzieci i dorosłych. Podczas spotkań z Panią Heleną można poznać techniki plecionkarskie, a także tradycje związane z obrzędami czy wysłuchać wierszy, które Pani Helena pisze w wolnej chwili.
  7. Bogumiła Wójcik – Pani Bogumiła została wychowana w rodzinie pielęgnującej tradycje ludowe w regionie krzczonowskim (tereny na południe od Lublina), gdzie nadal mieszka. Od dziecka wspólnie z babcią wykonywała pisanki, a w wieku młodzieńczym zaczęła interesować się haftem. Odtwarzała tradycyjne krzczonowskie wzory ze starych strojów damskich i męskich. Obecnie Pani Bogumiła zajmuje się robieniem krzczonowskich pisanek wykonywanych roztopionym woskiem i barwionych w naturalnych barwnikach oraz haftem (stroje, serwety, obrusy) i szyciem strojów głównie krzczonowskich. Stroje wykonywane przez Panią Bogumiłę prezentuje m.in. Zespół Ziemi Lubelskiej Wandy Kaniorowej, twórcy ludowi i Koła Gospodyń Wiejskich. Jest laureatką wielu nagród i wyróżnień m.in. Zasłużony Działacz Kultury przez Ministerstwo Kultury i Sztuki RP w 1997 r.; dyplom zasługi w upowszechnianiu sztuki ludowej przyznany przez Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego w 2001 r. Od 1995 roku Pani Bogumiła Wójcik należy do Stowarzyszenia Twórców Ludowych w Lublinie. Prowadzi pokazy i warsztaty dla dzieci i młodzieży w szkołach i Domach Kultury.
  8. Katarzyna Jackowska  z urodzenia – Pomorzanka, z wykształcenia etnolog, z natury – nomada. O 1998 roku zajmuje się muzyką średniowieczną i tradycyjną. Uczyła się od najlepszych śpiewaków – tych kształconych i tych ludowych. Od 2000 roku współpracuje ze Scholą Teatru Węgajty, jako solistka w dramatach liturgicznych i innych programach koncertowych (m.in. „Kanty i Psalmy” – XVII-wieczna nabożna tradycja ukraińska, „Theotokos” – tradycje maryjne Wschodu i Zachodu, „Zamek Warmia” – muzyka dawnych Prus Wschodnich, „Orient-Okcydent” – muzyka czasów krucjat). Uczestniczka wypraw na wsie polskie, ukraińskie, węgierskie i mołdawskie. Współzałożycielka Kapeli Jazgodki – jedynej polskiej kapeli programowo grającej w kuchni. Zbiera i śpiewa pieśni, ballady i piosenki średniowieczne i tradycyjne, tropi tradycje społecznego świętowania, prowadzi warsztaty tańców i pieśni tradycyjnych oraz śpiewu naturalnym głosem dla dzieci i dorosłych; od 2009 roku uczy się sztuki opowiadania i opowiada – bajki, baśnie, historie prawdziwe i zmyślone, dzieciom i dorosłym (m.in. w programach Afrobajanie, Baśnie Cygańskie, Karczma na Lodzie). Prowadzi Wędrowną Wytwórnię Zdarzeń Parparusza (od 2010). www.parparusza.wordpress.com.
  9. Iwona Sojka – Iwona Sojka – z urodzenia – kobieta świętokrzyska, z wykształcenia – skrzypaczka, z natury – niewątpliwie Chazarka. Wykształcona jak należy w szkole katowickiej, od prawie dziesięciu lat poszukuje, uczy się i wykonuje europejską muzykę tradycyjną – tą pochodzącą z żywej tradycji oraz źródeł pisanych. Maestrii i technik uczyła się u wiejskich mistrzów w Polsce, na Węgrzech i w Mołdawii. Koncertuje na najbardziej prestiżowych imprezach w kraju, prowadzi warsztaty i gra do tańca m.in. z Kapelą Brodów, Scholą Węgajty, Kapelą Jazgodki.
    .
  10. Agata Harz – zajmuje się archaicznymi technikami śpiewu, które wykorzystuje w swojej działalności artystycznej i edukacyjnej. Związana z grupą  Bractwo Ubogich (1992-94), która jako pierwsza zajmowała się polską muzyką tradycyjna in crudo.  Związana z Lubelszczyzną przede wszystkim poprzez śpiew – dzięki nagraniom archiwalnym poznała sztukę śpiewu Anny Malec z Jędrzejówki na Roztoczu co wywarło wielkie znaczenie dla jej techniki śpiewu. Współpracowała ze Stowarzyszeniem „Dom tańca” jako animatorka (Tabory), trenerka głosu (śpiew biały, edukacja dzieci i młodzieży) W latach 2005-06 zrealizowała autorski projekt pt. „Muzyka jednej wsi – Łukowa” w Biłgorajskiem. Angażuje się w wiele projektów muzycznych, teatralnych i edukacyjnych. http://agataharz.wix.com/ahaha.
  11. Katarzyna Szurman  – Ukończyła Szkołę Muzyczną I st. im Oskara Kolberga w Warszawie; 2001-2004 studia w Wieczorowym Studium Etnologii i Antropologii Kulturowej UW. Muzykantka, aktywna uczestniczka wielu projektów związanych z muzyką tradycyjną. Współpracowała z warszawskim stowarzyszeniem Dom Tańca. Współtworzy Kapelę Czarne Motyle, Śliczne Goździki. Współpracuje ze Stowarzyszeniem Grupa Studnia O, Sceną Lubelską, Agatą Harz. Prowadzi zajęcia edukacyjno terapeutyczne z dziećmi. Gra na skrzypcach, fideli, harmonii trzyrzędowej.
    .
  12. Kapela Braci Dziobaków z Woli Destymflandzkiej
    Ewa Grochowska skrzypce,
    Krzysztof Butryn suka biłgorajska, bębenek obręczowy, baraban,
    Edyta Piekarczyk basy trzystrunowe.
    .
    Muzycy tradycyjni młodego pokolenia – grają tradycyjną muzykę taneczną. Główny obszar ich zainteresowań to opanowanie archaicznego stylu gry na instrumentach smyczkowych z regionów: radomskiego, lubelskiego i destymflandzkiego – stąd nazwa kapeli. Grają w stylu do dziś określanym na wsiach jako „starodawny” ale potrafią się także odnaleźć w różnych nowych stylach, zależnie od potrzeby i sytuacji. Tradycje muzyczne wsi Wola Destymflandzka sięgają XIX wieku i zapoczątkowane zostały przez trzech braci: Jana, Ignacego i Edwarda Dziobaków. Ich spadkobiercy muzyczni nawiązują w swoim repertuarze zarówno do tradycji rodzinnych, odziedziczonych po rodzinie Dziobaków, jak i do własnych doświadczeń gromadzonych podczas nauki u muzykantów starszego pokolenia, wybitnych skrzypków: Jana Gacy z Przystałowic Małych, Stanisława Głaza z Dzwoli i Bronisława Bidy z Gródek. Ich grę charakteryzuje surowość formy i improwizacyjność. Grają głownie do tańca, wychodząc z założenia, że muzyka i taniec to najlepszy sposób dialogu międzyludzkiego i międzypokoleniowego.  Pytanie o walory duchowe i estetyczne muzyki tradycyjnej nie jest dla nich pytaniem „etnomuzykologicznym” czy w jakikolwiek inny sposób naukowym, ale potrzebą wyrażenia odczucia, że jest ona adekwatna do tego, kim i w jaki sposób czują się jako ludzie, poszukujący formy wypowiedzi artystycznej/muzycznej. Bo muzyka – jak mawiał Jan Gaca – jest nieskończona. Są inicjatorami i pomysłodawcami wielu przedsięwzięć artystycznych i edukacyjnych, dedykowanych popularyzowaniu i nauce muzyki tradycyjnej, m.in. projektu „Staromodni” (2011) i programu „Złoty Talar. Nieformalna edukacja muzyczna jako kapitał kulturowy” (2012/2013). Więcej informacji: www.staromodni.pl  www.myspace.comwww.sukabilgorajska.pl, oberek.blox.pl.
    .
  13. Ewa Grochowska – uczennica wybitnego skrzypka Jana Gacy z Przystałowic Małych. Główny obszar jej muzycznych zainteresowań to śpiew tradycyjny i muzyka instrumentalna centralnej i południowo – wschodniej Polski. Prowadzi badania poświęcone gatunkom i stylom śpiewu tradycyjnego (przede wszystkim obrzędowego) w Europie Środkowo – Wschodniej, realizuje nagrania terenowe, zajmuje się działalnością warsztatową i koncertową, poświęconą polskim pieśniom tradycyjnym. Związana m.in. z Kapelą Braci Dziobaków z Woli Destymflandzkiej i zespołem Warszawa Wschodnia. Prowadzi również własny zespół śpiewaczy, z którym – w różnych składach osobowych – przygotowuje koncerty dedykowane wybranym stylom tradycyjnego śpiewu polskiego. Jest pomysłodawczynią (wspólnie z Krzysztofem Butrynem) programu, bazującego na tradycyjnych sposobach przekazu umiejętności muzycznych pt.: „Złoty Talar – nieformalna edukacja muzyczna jako kapitał kulturowy” oraz innych przedsięwzięć edukacyjnych i artystycznych. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2006, 2014).
  14. Marta Graban-Butryn – Absolwentka kulturoznawstwa (spec. folklorystyka i etnologia), obecnie przygotowuje rozprawę doktorską dotyczącą obrzędowości rodzinnej Łemków, stypendystka International Visegrad Fund, od wielu lat poznaje i śpiewa muzykę tradycyjną Roztocza Zachodniego i Łemkowszczyzny. Uczestniczka wielu wypraw terenowych oraz przedsięwzięć muzycznych z udziałem wiejskich muzykantów i śpiewaków. Wspólnie z mężem prowadzi Fundację Stara Droga. Animatorka chętnie pracująca z dziećmi i młodzieżą, na co dzień mama Olesia.
  15. Katarzyna Kraczoń – – absolwentka filologii polskiej i kulturoznawstwa (specjalność: folklorystyka i etnologia), doktorantka w Instytucie Kulturoznawstwa UMCS. Przygotowuje rozprawę doktorską na temat semiotyki gestów rytualnych w polskiej obrzędowości rodzinnej i dorocznej. Jest współredaktorką tomu pokonferencyjnego „Jan Pocek – poeta, co śpiewał i orał” oraz autorką kilkunastu tekstów publikowanych w tomach pokonferencyjnych oraz w takich czasopismach, jak „Przegląd Religioznawczy”, „Twórczość Ludowa”, „Literatura Ludowa”, „LUD”, „Okolice”. Redaguje portal kulturaludowa.pl. Jest pomysłodawcą i koordynatorem projektu edukacyjnego „Akademia Sztuki Ludowej”. Jej zainteresowania naukowe koncentrują się wokół zagadnień związanych z komunikacją kulturową, semiotyką, sztuką i literaturą ludową.
  • PŁYTA IRIAO

    Wschód Kultury - Inne Brzmienia prezentują:

    IRIAO | Rogalów Analog Adventures
  • ZOBACZ I SUBSKRYBUJ NASZ INSTAGRAM

  • POLUB NAS