Artyści/Artystki

Yan Kurz – za główne pole swojej działalności obrał cudze strategie artystyczne i kuratorskie oraz polityki instytucjonalizacji sztuki. W wolnych chwilach zajmuje go snucie potencjalnych scenariuszy ewolucji sztuki. Do jednego z istotniejszych, niedawno wypracowanych narzędzi, zalicza umiejętność wyciszania własnego ego. Od 2015 roku współpracuje z Łukaszem Trzcińskim, artyści spotkali się już m.in. przy wystawie „Implozja?” w Jasnym Domu w Krakowie oraz przy okazji pracy nad fotograficznym archiwum filozofa Romana Ingardena, którego kserograficzne wglądówki Kurz znalazł na ulicy niedaleko krakowskiego MOCAKu.

Łukasz Trzciński – wychodząc z pozycji dokumentalisty, po wieloletniej pracy z zaangażowanym obrazem fotograficznym, odrzucił własną działalność fotograficzną na rzecz analitycznej pracy z medium. Staje się ono punktem wyjścia do szerszej refleksji wokół przemian politycznych, ekonomicznych i kulturowych. Istotnym obszarem jego działań stała się też gra z pozycją autorstwa, traktowanie cudzych strategii pracy z obrazem oraz percepcji odbiorcy jako elementu własnej praktyki artystycznej. Obraz staje się dla Trzcińskiego uniwersalnym terytorium badawczym, kulturowo-społecznym uwikłaniem, wynikiem procesu stereotypizacji, świadectwem uwarunkowań percepcji. Ostatnio szczególną uwagę poświęca sposobom zarządzania pamięcią poprzez obraz, a także pracy z pamięcią sztuki.

Karolina Breguła (ur. 1979) – artystka multimedialna, autorka instalacji, happeningów, wideo i fotografii. Absolwentka Państwowej Wyższej Szkoły Filmowej Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi, doktorantka na tej samej uczelni. Występowała i wystawiała w takich instytucjach, jak: Muzeum Narodowe w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku, Muzeum Sztuki w Kalmar w Szwecji czy Real Art Ways w Hartford w USA. Laureatka m.in. nagrody Samsung Art Master,  otrzymała stypendium Młoda Polska i stypendium Funduszu Wyszehradzkiego. Autorka takich projektów, jak: Formy Przestrzenne wobec katastrofy (2013), Fire-Followers (2013), Biuro tłumaczeń sztuki (2010) czy Niech nas zobaczą (2003). W 2012 roku przeprowadziła performatywną konferencję interdyscyplinarną  w Galerii El w Elblągu, a w 2013 miała wystawę indywidualną w Galerii Atlas Sztuki w Łodzi. Mieszka i pracuje w Warszawie. Obecnie na Węgrzech bierze udział w programie rezydencyjnym Artist Quarter Budapest. Jak sama przyznaje, jej głównym zainteresowaniem jest problematyka recepcji sztuki. Bada nieprofesjonalnych odbiorców sztuki i ich relację z dziełem. Szuka miejsca dla sztuki w codzienności i ról, jakie dziedzictwo może odgrywać we współczesnym świecie. Budowanie znaczeń i autoanaliza kultury stały się sensem jej najnowszej działalności artystycznej.

karolinabregula.com

Monika Drożyńska (ur. 1979) – projektantka, performerka, autorka instalacji, animatorka kultury. Ukończyła studia na ASP w Krakowie. Uczestniczyła w wystawach krajowych i międzynarodowych, zorganizowanych przez wiedeńskie MuseumsQuartier, warszawską Zachętę, Centrum Sztuki Współczesnej Łaźnia w Gdańsku, Bunkier Sztuki w Krakowie. Otrzymała stypendium Funduszu Wyszehradzkiego (2012). W 2012 roku miała wystawę indywidualną w Bałtyckiej Galerii Sztuki Współczesnej Baszta Czarownic w Słupsku, uczestniczyła także w Silesia Art Biennale.

Artystka znana jest z zainteresowania pracą w przestrzeniach pozagaleryjnych, w kontakcie z przypadkowymi osobami, nieprzyzwyczajonymi do odbioru sztuki. Interesuje ją sztuka jako spotkanie, rozmowa, poznawanie innych ludzi, możliwość dania im głosu. W latach 2010-2011 przeprowadziła na bilbordach projekt Haft miejski, w którym wykorzystała zebrane przez siebie napisy na miejskich murach. Jedną z wielu jej akcji społecznych było Uszyj sobie dom kultury (2008/2009), podczas którego usiłowała zebrać grupę mieszkańców osiedla, gdzie likwidowano dom kultury, by wspólnie uszyć namiot-spódnicę, w którym mogłyby się odbywać zajęcia zastępcze. Jednym z głównych tematów jej twórczości jest użyteczność sztuki współczesnej, a także kontrast między jej rynkowo-galeryjnym funkcjonowaniem a społecznym potencjałem.

monika.drozynska.pl

Zuzanna Janin (1961) – autorka instalacji, działań performatywnych, obiektów, fotografii, instalacji wideo i dźwiękowych. Studiowala w warszawskiej ASP. Uczestniczyła w wielu wystawach zbiorowych, m.in. w Biennale w Stambule (1992), Biennale w Sydney (1993), w Liverpoolu (1998) i w Wenecji (2011). Jej prace prezentowane były w najważniejszych galeriach w Polsce i zagranicą, m.in. w Museum of Contemporary Art w Chicago (1998), Kunsthalle Bern (1998), Galerii Zachęta Warszawa (19952001200305), Modernamuset w Sztokholmie (1999), Jeu de Paume w Paryżu (2000), Centrum Sztuki Współczesnej w Warszawie (199920012005), Hamburgerbanhof w Berlinie (19992005), Galerii Foksal (199619982003), Galerii lokal_30 w Warszawie (20052006), Centre d’Art Contemporain Casino Luxemburg w Luksemburgu (2007), Muzeum Sztuki w Łodzi (2007), Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2007), Museum of Art w Hajfie (2009), Kunsthalle Wien (2011), Muzeum Narodowym w Krakowie (2014).

Jest autorką wielu głośnych i szeroko komentowanych prac dotykających ważnych aspektów współczesnego życia. Inspiracje czerpie przede wszystkim z własnej biografii, zajmuje się problematyką pamięci osobistej, jej rodzajów i pułapek (fałszywej pamięci, pamięci emocjonalnej, niepamięci). W swojej twórczości odtwarzała negatywy miejsc (Pokrowce), własną prywatną pamięć (Memory), pamięć związaną z kobiecą linią w rodzinie (seria Idź za mną, zmień mnie, już czas). Często zajmuje się emocjonalną stroną relacji międzyludzkich (Słodka dziewczyna, Słodki chłopak). W wideo-instalacji Walka / IloveYouToo walczyła na ringu z zawodowym bokserem Przemysławem Saletą. W 2003 roku stworzyła projekt Widziałam swoją śmierć, polegający na symulacji własnej śmierci i pogrzebu. Następnie utworzyła fikcyjna telewizję o sztuce: studio telewiZyJne. Jest inicjatorką warszawskiej niezależnej galerii lokal_30 (wraz z Agnieszką Rayzacher). W 2009 roku rozpoczęła realizacje artystycznego serialu bazującego na znanym filmie „Szaleństwo Majki Skowron” (1976), w którym zagrała główną rolę jako nastolatka (Majka from the Movie).

Barbora Klímová (1977) – artystka sztuk wizualnych. Studiowała w Faculty of Fine Arts w Brnie, a następnie odbyła studia podyplomowe w Hoger Instituut voor Schone Kunsten, Higher Institute for Fine Arts (HISK) w Antwerpii. Jej twórczość łączy się z badaniem historii sztuki najnowszej i z aktywnością kuratorską. Artystka interesuje się zagadnieniami indywidualnej i kolektywnej pamięci, koncentrując swą uwagę przede wszystkim na najnowszej historii kultury w Czechach (i jej lokalnych aspektach). Barbora Klímová zajmowała się m.in. zagadnieniami architektury funkcjonalnej lat 70. i 80. w Brnie, lecz także historią performance wykonywanego przez czeskich artystów w przestrzeniach publicznych. Interesuje się odkrywaniem zapomnianych artystów i wydarzeniach, historią zmarginalizowaną, sztuką dziejącą się poza centrum. Jest laureatką najważniejszej w Czechach nagrody dla młodego artysty (Jindřich Chalupecký Award, 2006). Uczestniczyła m.in. w ISCP Art Residency (Nowy Jork, 2007), a także w międzynarodowym programie „Tranzitdisplay”, jak również w manifesta (2009, Trentino). Stypendystka Międzynarodowego Funduszu Wyszehradzkiego. Wydała kilka autorskich książek. Od 2011 roku wykłada na Wydziale Sztuk Pięknych Politechniki w Brnie.

barboraklimova.net

Paweł Laufer (ur. 1980) – filozof, pisarz, dziennikarz. Pisze do czasopism polskich i zagranicznych oraz do gazet codziennych. Fundator i prezes Fundacji Open Culture (www.fundacjaopenculture.org) realizującej projekty kulturalne, badawcze, wydawnicze, społeczne i medialne szczególnie we współpracy z partnerami ze Wschodu. Zastępca redaktora naczelnego i redaktor działu wschodniego magazynu „Kultura Enter”. Inicjator cyklu Spotkania „Kultury Enter”. Pomysłodawca i koordynator międzynarodowych projektów artystycznych i badawczych (m. in. wielojęzyczny cykl 7 raportów „Raport o stanie kultury i NGO w krajach Partnerstwa Wschodniego i w Rosji, Trzy polsko-białoruskie numery połączonych czasopism „Partizan” / „Kultura Enter” o sztuce współczesnej Polski i Białorusi). Uczestnik, autor i współautor przedsięwzięć artystycznych m. in.: „O podniesieniu rzeczy zdegradowanej. Kostia Berezin – Mikołaj Mann (1938-1939)” (2009, w ramach cyklu „Sztuka Pamięci”), scena literacka Fort Missi (Ukraina, Popowycze 2011), „Kostia Berezin – still alive!” (2011), krytyk w „Biurze tłumaczeń sztuki” (2010-2011), „Formy przestrzenne jako centrum wszystkiego” (Elbląg, 2012). Członek zespołu przygotowującego pierwszą i drugą aplikację Lublina w konkursie Europejska Stolica Kultury 2016. Laureat nagrody kulturalnej Radia Lublin „Żurawie” 2009 w kategorii „słowo”. Laureat nagrody Prezydenta Miasta Lublin za osiągnięcia w dziedzinie twórczości artystycznej 2009. Autor książek: „Miasto na prowincji” (2004), „Buty Mesjasza. Traktat o podniesieniu rzeczy zdegradowanej” (2010), „Raport o stanie kultury niezależnej i NGO w Białorusi” (2011), (Red.). „Raport o stanie kultury i NGO w Ukrainie” (2012), (Red.). „Rzecz pospolita. Ćwiczenia z oczywistością rzeczy” (w przygotowaniu).

Anka Leśniak tworzy performance, zajmowała się tak zwanym „rozszerzonym malarstwem”, wykonuje instalacje site-specific, prace zainspirowane historią sztuki najnowszej. Studiowała historię sztuki na Uniwersytecie Łódzkim, a także edukację artystyczną na łódzkiej ASP. Interesuje ja przede wszystkim historia kobiet w sztuce, rodzaj ich obecności, przyczyny nieobecności, także ikonografia postaci kobiecych. Artystka dociera przede wszystkim do tego, co lekceważone, zmarginalizowane i przemilczane. Interesowała się modelkami (akcje Body Printing, od 2007, Top Models, 2009) i muzami artystów (Muzy Łodzi Kaliskiej, 2010). Zebrała również wypowiedzi artystek ze starszego i młodszego pokolenia na temat ich koncepcji tworzenia czy roli gender w ich karierze (Fading Traces, 2010 i Zarejestrowane, 2011), dokonując jednocześnie badań z zakresu socjologii sztuki i jej nanowszej historii. W przestrzeni publicznej tworzy instalacje odnoszące się do wstydliwej, niewygodnej historii miejsc (White Plague, 2011) i osób (Chciałam tylko latać, 2012). Interesuje ją spoleczne postrzeganie kobiet (Podejrzana, 2013). Uczestniczyła w wielu znaczących wydarzeniach artystycznych, np. w Festiwalu Sztuki Efemerycznej Konteksty w Sokołowsku (2011) czy Silesia Art Biennale (BWA, Jelenia Góra, 2012).

ankalesniak.pl

Boris Oicherman (1973) to artysta wizualny, specjalizujący się w pracach odnoszących się do konkretnego miejsca. Pochodzi z Petersburga, mieszka w Jerozolimie. Studiował na uniwersytecie w Leeds, a następnie zajmował się zagadnieniem percepcji i oddziaływania bar, a także technologii obrazowania dla Hewlett Packard Laboratories w Izraelu. Od 2009 roku poświęcił się sztuce. Prace Borisa Oichermana ma zaazwyczaj charakter in situ, wchodząc w dialog z konkretnym miejscem. Artysta często posługuje się skromnymi i prostymi środkami, jego prace często wykorzystują motyw odbicia otoczenia (projekcje, odbicia lustrzane). Współpracuje z galeriami w Izraelu, Wielkiej Brytanii, Stanach Zjednoczonych. W 2012 przebywał na rezydencji organizowanej przez Korean National Museum of Contemporary Art w Seulu, a w 2013 roku otrzymał prestiżowe, izraelskie stypendium Artport Residency fundowane przez Ted Arison Family Foundation. Kilkakrotnie uczestniczył w wydarzeniach artystycznych w Polsce, m.in. w wystawie „Mindware. Technologie dialogu”, Warsztaty Kultury, Lublin (2011), wystawie „Galicja, mon amour Szaleństwo, fantazja i fantazmat”, BWA Sokół w Nowym Sączu (2012), w festiwalu artboom w Krakowie (2013).

oicherman.net/boris/

Katarzyna Szczypior (ur. 1980) – architektka krajobrazu. Związana z lubelską pracownią architektury krajobrazu Garden Concept Architekci Krajobrazu, jest również członkinią Stowarzyszenia Architektów Krajobrazu i lubelskiej Rady Kultury Przestrzeni. Jej twórcza działalność wpisuje się w nurt sztuki ekologicznej, poruszając problem zanikania przestrzeni zielonych w miastach. Głównym tworzywem jej realizacji są rośliny. Wprowadza roślinność tam, gdzie jej od dawna nie ma np. przed lubelskim Ratuszem, jednak zawsze są to akcje efemeryczne. Jak mówi: Próbuję sprowokować do myślenia o roślinach i ich miejscu w mieście, o wzajemnych relacjach człowieka i natury, ciągłych próbach jej ujarzmiania, chcę przypominać  o potrzebie współbycia z przyrodą i w przyrodzie. Jest autorką wielu projektów, w tym nagrodzonych, m.in.: rewitalizacji Rynku Wodnego w Zamościu. W latach 2008-2012 na lubelską Noc Kultury, stworzyła specjalne realizacje: trawiastą linię  biegnącą wzdłuż lubelskiego deptaka (I rynsztok ożyje); szachownicę z trawiastych kwadratów z siedziskami dla mieszkańców na ul. Zielonej (Gra(m) w zielone); zielone okręgi z pomarańczowymi leżakami przed Ratuszem, trawę „wchodzącą” po jego schodach; mobilne meble-klatki wypełnione roślinami (Flora Urbana), czy trawiaste pasy dla pieszych. Brała udział w festiwalach land artu na Ukrainie w Popowicach oraz w Winnicy (2009-2011); w festiwalu kultury alternatywnej Frytka-off w Częstochowie (2011), a w 2012 roku w ramach wystawy „Ars loci – obraz aktualny” zaprezentowała dwa projekty: Odświeżacz, czyli interaktywną roślinną instalację zawieszoną w hali po dawnych warsztatach samochodowych  oraz ComeEco, czyli zielone re-użycie w hołdzie roślinności synantropijnej  śmietnisk. Mieszka i pracuje w Lublinie.

Ewa Zarzycka – artystka performance. Tworzy także filmy, nagrania dźwiękowe, rysunki, instalacje. Zasadniczą częścią jej działalności jest prowadzenie zeszytów, rodzaju notatników i dzienników, o których Zbigniew Warpechowski pisał: Tam jest historia sztuki, krytyka sztuki, komentarze, refleksje, rozważania, listy do przyjaciół, żarty, proza i poezja i nie wiem co jeszcze. Urodziła się w Szczecinie. Ukończyła Państwowe Liceum Sztuk Plastycznych w Lublinie. Studiowała grafikę w Państwowej Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych we Wrocławiu (obecnie Akademia Sztuk Pięknych). Od 2008 związana jest z tą właśnie uczelnią, gdzie od 2009 prowadzi zajęcia ze sztuki performance. Stypendystka Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Mieszka w Lublinie i w Kazimierzu Dolnym nad Wisłą.

Ewa Zarzycka uprawia performance mówiony. Jej twórczość jest trudna do ujęcia w całość i skomentowania. Jest procesem myślenia, prowadzonym w dialogu z innymi i w otwarciu na to, co się zdarza. W rozumieniu Zarzyckiej twórczość nierozerwalnie wiąże się z życiem prywatnym, spotkaniami, zdarzeniami, podróżami, lekturami. Dotyczy istoty sztuki, ale także roli artysty, charakterystyki procesu tworzenia. Znowu powołując się na Zbigniewa Warpechowskiego, twórczość Zarzyckiej wymyka się wszelkiej definicji, a jednocześnie jest ona zrośnięta z jej postacią, sposobem bycia, osobowością. Jej opowieści snują się meandrycznie, zapętlają się, gubią i odnajdują wątek, przechodzą w inne historie. Artystka przeplata prawdę z fikcją (równie prawdopodobną). W jej wystąpieniach znaleźć można wiele humoru, ale też autentyczność, szczerość i bezinteresowność. Twórczość Ewy Zarzyckiej wywodzi się z polskiej sztuki pojęciowej. Artystka przez lata była związana z lubelską Galerią Labirynt i z BWA prowadzonym przez Andrzeja Mroczka.